Dzisiaj jest

środa,
27 września 2023

(270. dzień roku)

Licznik

Liczba wyświetleń:
24321189

Wyszukiwanie

XXV Niedziela Zwykła, rok A, 24.09.2023 – komentarz do Ewangelii

Pozwól prowadzić się drogami Boga
● Rozważa: ks. Piotr Wąsacz ●

XXV Niedziela Zwykła, rok A (24.09.2023)
●Ewangelia: Mt 20,1-16a●

winnica1
Świat proponuje człowiekowi wiele możliwości przeżycia swojego życia. Do wyboru mamy wiele dróg. Wiele z nich jest bardzo przyjemnych i atrakcyjnych. Musimy jednak pamiętać, że tylko jedna droga – droga Bożej miłości – doprowadzi nas do prawdziwego szczęścia, które trwa na wieki.

Nieustannie szukać Boga

Pierwsze słowa dzisiejszej Liturgii Słowa brzmią „Szukajcie Pana”. Jako ludzie wierzący przez przyjęcie sakramentu Chrztu Świętego w pewien sposób znaleźliśmy Boga, staliśmy się Jego dziećmi, jesteśmy członkami Jego Kościoła. Jak zatem powinniśmy interpretować to stwierdzenie? Może ono nas nie dotyczy? Szukanie Pana w naszej codzienności nie kończy się tylko na przyjęciu chrztu. To proces, który trwa przez całe życie. Trzeba nam każdego dnia dążyć do tego, by stawać się coraz bardziej podobnym do Boga: w dobroci, miłości, przebaczeniu. To bardzo trudne zadanie, szczególnie w dzisiejszych czasach. Kiedy czegoś szukamy, to zazwyczaj towarzyszy nam pewien niepokój dotyczący osoby bądź rzeczy, której poszukujemy. Zastanawiamy się, gdzie ostatnio widzieliśmy lub zostawiliśmy naszą zgubę, odwiedzamy wiele miejsc i osób, by odnaleźć to, na czym nam zależy. Czy w poszukiwaniu Boga jest podobnie? Czy towarzyszy mi taki „Boży niepokój”, który wyraża się w pragnieniu jeszcze większego upodobnienia się do Jezusa? A może jest mi to zupełnie obojętne, czy będę bliżej Boga w moim życiu?

Cierpliwa miłość

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy o Bogu, że jest hojny w przebaczaniu. Często gorszymy się swoimi grzechami, nie potrafimy sobie przebaczyć, tracimy cierpliwość do siebie samych, może nawet ktoś z nas ma czasem takie myśli, że Pan Bóg mu nie wybaczy. Tymczasem dzisiejsze Słowo przypomina nam, że NIE MA TAKIEGO GRZECHU, KTÓREGO PAN BÓG NIE BYŁBY W STANIE NAM WYBACZYĆ, jeśli tylko przyznamy się przed Nim do popełnionego zła i poprosimy o miłosierdzie oraz podejmiemy starania, by zmienić nasze życie. Stwórca nie „nudzi się” naszymi grzechami, nie nudzi się przebaczaniem człowiekowi. Nieraz może przychodzimy do konfesjonału z tymi samymi grzechami, upadając kolejny raz, a mimo tego za każdym razem słyszymy, że nasze grzechy są odpuszczone.

Logika Bożego spojrzenia

Ostatni fragment pierwszego czytania mówi o tym, że Bóg patrzy na nas i na otaczającą nas rzeczywistość zupełnie inaczej niż my sami. Dlaczego? Bo to spojrzenie jest przepełnione miłością do człowieka, miłością bezgraniczną i bezinteresowną. My niestety nie zawsze potrafimy tak patrzeć na innych. Dobrym tego przykładem jest dzisiejsza Ewangelia. Gospodarz, który przyjął robotników do pracy, wypłaca każdemu po równo, mimo tego, że nie wszyscy tyle samo pracowali. Patrząc na ten fragment powierzchownie, można odnieść wrażenie, że gospodarz jest nieuczciwy wobec tych, którzy zaczęli pracować najwcześniej. Tymczasem zarządca widzi to inaczej. On jest po prostu hojny. Chce jeszcze więcej dawać tym, którzy pracują w jego winnicy. Ta winnica jest obrazem Kościoła. Jezus jako Gospodarz, chce nieustannie obdarowywać tych, którzy dokładają trudu, by te „owoce wiary” stawały się coraz obfitsze w sercach ochrzczonych.

Prośmy dzisiaj Boga, abyśmy potrafili patrzeć na świat Jego oczyma, przepełnionymi miłością do człowieka i troską o jego zbawienie.

XXIV niedziela zwykła, rok A, 17.09.2023 – komentarz do Ewangelii

Jak Bóg Kubie, tak Kuba ludziom
● Rozważa: ks. Jakub Dzierżak ●

XXIV niedziela zwykła, rok A (17.09.2023 r.)
Ewangelia: Mt 18,21-35 ●

Przebaczenie – to główny temat niedzielnej Liturgii Słowa. Temat piękny, uwalniający, kojarzący się często z kamieniem spadającym z serca. Z drugiej strony – temat często trudny, zwłaszcza gdy rany są duże. Pan Bóg dziś podpowiada nam, jak dojść do przebaczenia.

Chcę, abyśmy w tę niedzielę przyjęli głęboko do serca prawdę, że wszelkie dobro, jakie możemy uczynić, pochodzi z łaski Bożej. Ogólnie rzecz biorąc, my jako ludzie sami z siebie nie czynimy nic dobrego, ponieważ każdy dobry czyn lub dobrą myśl uprzedza Boża łaska. My z tą łaską współpracujemy – i jest to piękne z naszej strony. To, co możemy zrobić tylko z własnej woli, bez Bożej łaski, to popełnić grzech. Nie chciałbym, abyśmy w tym miejscu się przygnębili, ale popatrzyli właśnie z tej perspektywy na temat przebaczenia.

Ten, kto doświadczył bardzo dotkliwego zranienia, doskonale wie, że przebaczenie nie jest łatwe. Być może niektórzy z Was do tej pory zmagają się z tym, czy przebaczyć jakiemuś człowiekowi, czy nie. Jeśli chcemy „przebaczyć z serca swemu bratu”, tak jak tego chce Jezus (Mt 18,35), potrzebujemy Jego pomocy.

Przepiękny jest Psalm 103, którego fragmenty słyszymy w czasie niedzielnej Mszy świętej. On przypomina nam to, że pierwszy w przebaczaniu jest Pan Bóg. Trudno sobie nawet wyobrazić, jak bardzo ranimy Go naszymi grzechami. Być może czasem grzechy wydają nam się czymś błahym – „ot tam, taki grzeszek to przecież nic”. Każdy grzech, nawet najmniejszy, jest raną zadaną kochającemu Sercu Bożemu. Lecz uwaga – On, choć zraniony, wychodzi nam na spotkanie z łaską przebaczenia. Jest gotowy odpuścić nam grzechy i pozwolić zacząć od nowa. Tak jak ojciec z przypowieści o synu marnotrawnym – choć zraniony przez syna, to jednak wychodzi i wypatruje jego powrotu. „On odpuszcza wszystkie twoje winy” (Ps 103,3), „On twoje życie ratuje od zguby” (Ps 103,4), „jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko odsuwa od nas nasze winy” (Ps 103,12). Taka jest miłość Pana Boga!

Pomyślmy dzisiaj, jak często Pan Bóg ratował nas od grzechu w sakramencie pokuty. Jak bardzo jesteśmy przez Niego kochani! Czym jest rana zadana mi przez innego człowieka wobec ran, które zadałem w moim życiu Panu Bogu, a które On mi przebacza? Nie chodzi o to, żeby lekceważyć te ludzkie zranienia, ale by zobaczyć, że skoro wobec mnie Pan Bóg ma tak wielkie miłosierdzie, to ja też powinienem się tym miłosierdziem kierować wobec innego człowieka. To jest lekcja płynąca z dzisiejszej Ewangelii.

Prośmy Pana Boga, aby dał nam doświadczenie Jego wielkiej przebaczającej miłości. Dzięki temu łatwiej nam będzie przebaczyć naszemu bratu.

XXII niedziela zwykła (A), 3.09.2023 – komentarz do Ewangelii

Czy warto wierzyć?

● Rozważa: ks. Krzysztof Lampart ●

XXII Niedziela Zwykła, rok A (3.09.2023)
Ewangelia: Mt 16 21-27

Błażej Pascal, francuski matematyk i fizyk (na jego cześć nazwano m. in. jednostkę ciśnienia) w pewnym momencie swojego życia porzucił karierę naukową, a zajął się pisaniem dzieł o tematyce filozoficznej i teologicznej. W wyniku rozmów z osobami głęboko wierzącymi w Boga, choć należących do potępionych przez Kościół jansenistów, a także doświadczenia mistycznego doznał głębokiego nawrócenia. W jednym ze swoich dzieł przedstawił pogląd, że wiara w Boga się po prostu opłaca.

Jego rozumowanie, zwane „zakładem Pascala”, przedstawia się następująco: Bóg istnieje i wynagradza za wiarę w Niego życiem wiecznym, albo Bóg nie istnieje. W tym pierwszym przypadku wierzyć się oczywiście opłaca, ponieważ człowiek traci część życia doczesnego na modlitwie i bezinteresownych czynach dobroci, ale zyskuje nieskończenie więcej po śmierci. W drugim przypadku wiara też w żaden sposób nie szkodzi człowiekowi, ponieważ śmierć jest absolutnym końcem wszystkiego zarówno życia pełnego przyjemności jak i poświęconego na rzecz modlitwy i pracy dla bliźniego.

„Zakład Pascala” jest poddawany krytyce zarówno przez osoby wierzące jak i niewierzące w Boga. Jednak w swojej prostocie zmusza do przemyśleń i radykalnych wyborów w życiu. W Ewangelii Mateusza Jezus także stawia przed swoimi uczniami swego rodzaju „zakład”. Mistrz z Nazaretu zapowiada swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie, a następnie zachęca swoich uczniów, by tak jak On wzięli swój krzyż, by wyrzekli się siebie, zrezygnowali ze swoich planów, zgodzili się na życie trudne, często w biedzie, niebezpieczeństwie, ponieważ „kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je”. Następnie zadaje pytanie: „Jaką korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?”. Innymi słowy Jezus mówi do swoich uczniów: „Spróbujcie popatrzeć na swoje życie z dalszej perspektywy. Czy pieniądze, ubrania, jedzenie, przyjemności to wszystko, czego pragniecie? Czy nie opłaca wam się bardziej przyjąć wasz krzyż, który wynika z pełnienia woli Bożej i zachować życie swojej duszy?”.

Jezus zapewnia nas dzisiaj, że wierzyć naprawdę się opłaca, mimo tego, że życie wierzącego nie jest usłane różami, że wiąże się ono z codziennym niesienia krzyża. Na tej drodze nie jesteśmy pierwsi i nie jesteśmy sami. On pierwszy przeszedł drogę krzyżową, a Zmartwychwstając pokonał śmierć i cierpienie. Kiedy to cierpienie, ta śmierć zagląda nam w oczy, On z nami jest, jest przy nas, jest w nas. Wiara naprawdę się opłaca.


Ewangelia (Mt 16, 21-27)
Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania.

XXI Niedziela Zwykła (A), 27.08.2023 – komentarz do Ewangelii

Zaufaj Bożej mądrości
● Rozważa: ks. Piotr Wąsacz ●

XXI Niedziela Zwykła, rok A (27.08.2023)
●Ewangelia: Mt 16,13–20●

Orędzie Ewangelii bardzo często staje w opozycji wobec mentalności świata. Boża mądrość i sposób prowadzenia historii zbawienia są zupełnie inne niż ludzkie oczekiwania i plany. Jezus w czasie swojego ziemskiego życia nieustannie uczył swoich uczniów – a co za tym idzie także nas – tego „Bożego patrzenia” na rzeczywistość. Tą prawdę potwierdza nam dzisiejsza Liturgia Słowa.

Niepojęta Mądrość Boża

Drugie czytanie, które słyszymy w czasie dzisiejszej Liturgii, jest pochwałą Bożej mądrości. Apostoł Paweł w liście do Rzymian podkreśla, że ta mądrość Boga jest niepojęta dla człowieka, nie da się jej poznać czy doradzać Stwórcy. Nieraz to działanie Ojca Niebieskiego w historii świata i ludzkości jest dla nas niezrozumiałe. Trudno nam je przyjąć, zaakceptować. Bóg jest miłością. I kieruje dziejami świata i historii z miłością. Chce, aby wszyscy ludzie osiągnęli zbawienie. Trzeba nam o tym pamiętać szczególnie w momentach życiowych trudności, kiedy nie rozumiemy, dlaczego Bóg w taki a nie inny sposób prowadzi nas przez życie. Ta Boża mądrość jest czasami po ludzku niewytłumaczalna, ale zawsze przepełniona miłością.

Mesjasz sprzeczny z wizją świata

W dzisiejszej dobrze nam znanej Ewangelii Jezus pyta swoich uczniów, za kogo uważają Go ludzie i sami apostołowie, po czym przekazuje Piotrowi władzę w Kościele.

Bardzo ciekawe jest ostatnie zdanie tego fragmentu. Jezus surowo zabrania swoim uczniom mówić innym ludziom, że On jest oczekiwanym od wieków Zbawicielem. Dlaczego Chrystus to robi? Ponieważ wie, jaką wizję Mesjasza mają współcześni mu ludzie. W czasach Jezusa oczekiwano Zbawiciela, który za pomocą zbrojnych aktów uwolni Żydów spod panowania Cezara. Gdyby tak było, uczniowie Pana staliby się najbardziej rozpoznawalnymi ludźmi w całym kraju. Tymczasem sposób królowania Jezusa jest zupełnie inny. Zaraz po fragmencie, który dziś słyszymy, Jezus zapowiada swoją mękę. Tronem Króla Niebieskiego jest krzyż. Ta wizja zupełnie nie zgadza się ze sposobem rozumowania uczniów, którzy nie wyobrażają sobie śmierci Syna Bożego.

Droga za Jezusem to nie droga kariery

Jako wierzącym grozi nam przyjęcie takiego sposobu myślenia, w którym życie zgodne z Ewangelią, życie blisko Jezusa – miałoby być pozbawione problemów, trudności, cierpienia. Dzisiejszy fragment pokazuje nam zupełnie odwrotną perspektywę. Życie chrześcijanina jest walką o nieustanne upodabnianie się do Jezusa we wszystkim. Nie tylko w tym, co dobre i piękne, ale także w samotności, opuszczeniu, niezrozumieniu, cierpieniu. Bardzo łatwo jest nam naśladować Jezusa w tym, co przyjemne i przynoszące korzyść, natomiast ciężko nam przylgnąć do Niego w tym, co wiąże się z krzyżem. Droga wiary jest drogą krzyża, a nie drogą kariery.

Prośmy dziś o łaskę naśladowania Chrystusa w tym, co trudne.


Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

XX Niedziela Zwykła, rok A, 20.08.2023 – komentarz do Ewangelii

Święty upór

● Rozważa: ks. Jakub Dzierżak ●

XX Niedziela Zwykła, rok A (20.08.2023 r.)
Ewangelia: Mt 15,21-28 ●

Natalia Klocek (DSC_0713_1)Jedną z bardzo cennych zasad życia duchowego, jakie poznałem kiedyś podczas rekolekcji ignacjańskich, była zasada świętego uporu. Okazuje się bowiem, że naszym największym wrogiem nie są nawet grzechy ciężkie i bardzo poważne, ale jest nim zniechęcenie. Z pomocą przychodzi nam przykład kobiety kananejskiej.

Ks. Krzysztof Grzywocz, nieżyjący już kapłan diecezji opolskiej, wielki mistrz życia duchowego, ceniony rekolekcjonista i ojciec duchowy, mówił kiedyś do nas, rzeszowskich kleryków, że istnieje coś takiego jak „mistyka małych kroków”. Wielkie cuda to nie tylko spektakularne ponadnaturalne zdarzenia. Cudem jest także wytrwanie w pewnym procesie zmian, jakie się w nas dokonują, często bardzo powoli.

Czytamy dziś o kobiecie kananejskiej, która miała chorą córeczkę i bardzo pragnęła, aby Jezus ją uzdrowił. Ta scena jest bardzo ciekawa: na początku On nie odzywa się do niej ani słowem (Mt 15,23), a potem odmawia uzdrowienia, twierdząc na pierwszy rzut oka obraźliwie, że pogańscy obcokrajowcy nie powinni wpychać się po łaski Boże przed członków Narodu Wybranego (15,26). Dlaczego Jezus tak reaguje na pokorną prośbę kobiety? Czy to podważa nieskończone Boże miłosierdzie?

Spróbujmy przeanalizować tę scenę. Uczniowie proszą Jezusa, aby odprawił tę kobietę, bo robi zamieszanie, a On odpowiada, że jest najpierw posłany do członków Izraela, czyli Narodu Wybranego (15,24). To by w pewien sposób tłumaczyło zachowanie Jezusa. Jednak to nie jest pierwsze spotkanie Jezusa z cudzoziemcem. Wcześniej przecież uzdrowił sługę rzymskiego setnika z Kafarnaum (Mt 8,5-13), potem uzdrowił opętanych z krainy Gadareńczyków (Mt 8,28-33). Ewangelista przywołuje także proroctwo Izajasza, że w Nim narody będą pokładały nadzieję (Mt 12,21). Jezus podaje także za wzór nawrócenia ludzi z Niniwy, którzy posłuchali proroctwa Jonasza (Mt 12,41). Wreszcie tłumaczy, że do Jego rodziny należy każdy, kto słucha słowa Bożego i je realizuje (Mt 12,46-50). Skąd zatem taka reakcja Jezusa, skoro miał już do czynienia z cudzoziemcami?

Dla mnie ten dialog trochę przypomina rozmowę Jezusa z Samarytanką z czwartego rozdziału Ewangelii wg św. Jana. Na początku Jezus poprosił tę kobietę o odrobinę wody, ponieważ był spragniony. Jednak słowa „daj mi pić” (J 4,7) Ojcowie Kościoła odczytują także jako pragnienie wiary tej kobiety – „uwierz we Mnie”! Stopniowo, zdanie po zdaniu, Chrystus naprowadził kobietę do wyznania wiary i zmiany życia.

Podobnie mogło być z kobietą kananejską, bohaterką naszego fragmentu. Jezus poprzez te reakcje być może chciał wzbudzić w niej jeszcze większe pragnienie Bożej łaski, jeszcze większą wiarę. Widział potencjał w tej kobiecie i chciał go wydobyć jako przykład świętego uporu dla uczniów i dla nas wszystkich. Przykład tego, że nie można zniechęcać się na drodze wiary, ale trzeba z uporem iść krok po kroku, dążąc do osiągnięcia tych celów duchowych, jakie pragniemy osiągnąć.

Idąc za przykładem kobiety kananejskiej, która ostatecznie osiągnęła cel, wypraszając u Jezusa uzdrowienie swojej córki, określmy dzisiaj to, co chcielibyśmy osiągnąć w swoim życiu duchowym. Czy mamy w ogóle pragnienia głębszej relacji z Bogiem? Może mamy wobec Niego jakieś prośby i potrzeby, które chcemy zrealizować? Gdy już będziemy wiedzieli, jakie są nasze cele i pragnienia, małymi krokami dążmy do ich zrealizowania.

XVII niedziela zwykła (A), 30 lipca 2023 – komentarz do Ewangelii

VIEWS: 67

Najcenniejszy skarb
● Rozważa: ks. Mikołaj Czurczak●

XVI niedziela zwykła rok A (30.07.2023)
Ewangelia: Mt 13, 44-52 ●

Natalia Klocek (DSC_0810)

Słowo ,,skarb” może kojarzyć się z jakimś majątkiem, narzeczeni mogą się w ten sposób do siebie zwracać, a dla dzisiejszego człowieka jest bardzo wartościowe i szybko koncentruje na sobie uwagę. Ludzie chcą jak najwięcej posiąść, jak najwięcej utrzymać i otrzymać, patrząc materialnie na to, co nas wokół otacza. Jednak mało kiedy są otwarci, by coś oddać, coś poświęcić i w zamian za to nabyć nowe doświadczenie czy też szerzej spojrzeć na otaczający nas świat.

Pan Jezus przyrównuje dzisiaj swoje Królestwo do skarbu, który jest ukryty w roli. Dziś, gdyby ktoś znalazł coś cennego w miejscu publicznym, miałby pragnienie posiadania tejże rzeczy, często nie myśląc wcale o tym, do kogo to naprawdę należy, ani o tym, że ktoś tego może potrzebować. Jednak człowiek, którego dziś ewangelista Mateusz pokazuje, zostawia skarb ten w ziemi, aby wpierw pozbyć się innych rzeczy.

Wspominaną tutaj ziemią, jak to już słyszeliśmy w ubiegłe niedziele, jest otaczający nas świat. Skarbem, o którym mowa, jest Królestwo Boże, a znaleźć je możemy właśnie w otaczającym nas dokoła świecie. Codziennie spotykamy wielu ludzi, którzy pomagają innym, uczciwie wykonują swoje obowiązki, wiemy, że mają kochającą rodzinę – i choć się może czasem nie przelewa, to jednak im na wszystko starcza. Żyją w miłości do innych i pokoju własnego serca.

Jednak czasem trudno nam dojść do takiego stanu, ponieważ mamy różne przeszkody. W dzisiejszej Ewangelii są one przedstawione jako rzeczy, które tenże człowiek poszedł sprzedać. To właśnie wiele martwych rzeczy i przyzwyczajeń sprawia, że oddalamy się od tego Królestwa, ponieważ zasłaniają je nam rzeczy, które też często prowadzą do grzechu. Tym sposobem stajemy się trochę samowystarczalni i zamykamy się na bliźnich i cały otaczający nas świat, a jak słyszymy skarb jest w ziemi, tj. w świecie, do którego w grzechu przystępu nie mamy.

Z tegoż właśnie powodu ewangelista zachęca nas do spojrzenia na to, co ,,zagraca” nasze serce, czego mamy za dużo i czego winniśmy się pozbyć. Dzisiaj problemem dla wielu jest Internet i wielofunkcyjne telefony komórkowe. Człowiek w kieszeni nosi niemal cały swój świat i kiedy dochodzi do jakiegoś smutku czy rozpadu, tam sięga po ratunek i szuka pociechy, która jest tymczasowa i prowadzi do innych grzechów, np. przeciwko czystości czy grzechu zamknięcia się na innych.

Jeśli dostrzeżemy te nasze przeszkody, to będzie już pierwszy krok do wyzbycia się siebie i otwarcia się na Bożą Łaskę. Łatwiej będzie nam szukać pomocy u innych ludzi, dzielić się z nimi doświadczeniami, które przynoszą zarówno nam, jak i innym korzyść, aż w końcu znajdziemy sobie szczęśliwe miejsce tu na Ziemi, budując wraz z innymi wspólnotę Kościoła, przez co dotrzemy do najcenniejszego skarbu, jakim jest Królestwo Niebieskie.

XVI niedziela zwykła (A), 23 lipca 2023 – komentarz do Ewangelii

Pszenica dobrych czynów
● Rozważa: ks. Piotr Wąsacz ●

 XVI niedziela zwykła, rok A (23.07.2023)
●Ewangelia: Mt 13,24-43●

Kiedy podejmujemy refleksję nad swoim życiem, bardzo często zwracamy uwagę na to, co złe, i w pewien sposób to negatywne myślenie dominuje w naszym funkcjonowaniu. We współczesnym świecie dużym zainteresowaniem cieszą się informacje na temat niepowodzeń czy „wpadek” różnych osób czy instytucji. To sprawia, że przestajemy dostrzegać dobro, którego wbrew pozorom również nie brakuje w naszym otoczeniu.

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia przypowieści, które Jezus głosił do swoich słuchaczy.

W pierwszej z nich Zbawiciel przyrównuje Królestwo Boże do człowieka, który posiał nasienie na swojej roli. Pewnego razu ktoś w zasianej pszenicy posiał chwast. Święty Mateusz zwraca uwagę czytelnika na okoliczności zasiania chwastu w pszenicy. Zaznacza, że tego czynu dokonano, gdy ludzie spali. Sen w Biblii jest obrazem utraty czujności. Za każdym razem, kiedy tracimy tę duchową czujność: zaniedbujemy codzienną modlitwę, niedzielną Eucharystię, regularne korzystanie z Sakramentów Świętych, nieprzyjaciel na roli naszego życia pośród dobrych czynów zasiewa chwasty pokus i grzechu, które oddalają nas od Boga. Codzienność człowieka wierzącego jest polem walki, ciągłym zmaganiem o wierność nauce Chrystusa.

Troska o wzrost pszenicy

Niezwykle interesująca jest reakcja gospodarza, który zapytany przez swoje sługi o wyplenienie chwastów spośród pszenicy nakazuje podwładnym, by pozwolili obojgu róść aż do czasu żniw. Ta decyzja może zdawać się kompletnie niezrozumiała. Przecież dla człowieka trudniącego się rolnictwem czymś oczywistym jest fakt, że chwast znacznie utrudnia wzrost ziarna. Zarządca nakazuje pozostawienie chwastu, by podczas jego usuwania nie uszkodzić pszenicy. Dla ewangelicznego rolnika najważniejsza jest pszenica, i to na jej wzroście bardziej mu zależy niż na usunięciu chwastu.

Zobacz w swoim życiu dobro!

Na roli naszego życia nieustanie wzrasta ziarno dobrych czynów, które przeplata się z chwastem grzechu i niewierności. Musimy pogodzić się z faktem, że grzech będzie w naszym życiu zawsze. Nie jesteśmy w stanie pozbyć się go zupełnie z naszej codzienności. Dlatego powinniśmy szczególnie troszczyć się, by czynić jak najwięcej dobra, a nie o to, by nie grzeszyć. Naturalnie trzeba nam dbać o unikanie grzechu, ale nie to jest istotą życia chrześcijańskiego. Najważniejsze w życiu człowieka wierzącego nie jest nieczynienie zła, ale czynienie dobra – miłowanie Boga i bliźniego. Trzeba nam bardziej zadbać o wzrost pszenicy niż o wyplenienie chwastów.

Prośmy dziś naszego Pana, byśmy potrafili bardziej dostrzegać w swoim życiu dobro i rozwijać je ku Bożej chwale.

XV Niedziela Zwykła, rok A, 16.07.2023 – komentarz do Ewangelii

Wypłyń na głębię!
● Rozważa: ks. Jakub Dzierżak ●

XV Niedziela Zwykła, rok A (16.07.2023 r.)
Ewangelia: Mt 13,1-23 ●

Nie trzeba szeroko otwierać oczu, by zobaczyć, że Kościół obecnie przeżywa bardzo trudny etap w swojej historii. Wiele odejść, wiele krytyki. Mnóstwo alternatywnych, bardzo kuszących dróg, które sprowadzają na manowce. Wielu zagubionych… Coraz bardziej przekonuję się, że na to wszystko jest tylko jedno lekarstwo…

Przypowieść o siewcy jest fantastyczna. Z jednej strony bardzo prosta, jasna i czytelna.
W taki sposób Chrystus zdobywał serca swoich słuchaczy – prostymi obrazami
i porównaniami. Z drugiej strony jednak, jeśli się wczytamy w ten tekst i spróbujemy się wgłębić, to znajdziemy tam bardzo obfity pokarm dla serca. Tutaj właśnie odnajduję klucz do uzdrowienia trudnej sytuacji w Kościele, ale może przede wszystkim w naszych sercach.

Co mówi Chrystus? Chciałbym przywołać dwa zdania:
- pierwsze: „Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu”,
- drugie: „Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon (…)”.

To, czy moje życie będzie owocne, czy Złemu uda się zabrać mi to, co wartościowe – zależy od jednego: od tego, czy zrozumiem i przyjmę Słowo. Myślę że wiele razy mieliśmy sytuację, gdy w czasie Mszy świętej lektor wychodził przeczytać czytanie, a my kompletnie nie rozumieliśmy tego, o czym czytał (bo często fragmenty są wyrwane z szerszego kontekstu) i po prostu wyłączaliśmy się. Podobne sytuacje mają miejsce w czasie czytania Ewangelii. Jak często udaje Ci się zapamiętać to, o czym był fragment Ewangelii, gdy wracasz do domu? Wydaje mi się, że w wielu przypadkach pozwalamy „ulecieć” Słowu z naszego serca dlatego, że go nie pogłębiamy i nie rozumiemy dobrze jego treści. Jeśli słowo Boże często ucieka z naszego serca i nie przykładamy do tego uwagi, jest to bardzo niebezpieczne, bo gleba naszego serca będzie coraz bardziej jałowa. Pustki po Panu Bogu nie zapełni nic – nawet rodzina, pieniądze czy rzeczy, które posiadamy.

Co zrobić, żeby Słowo mogło wydać owoc? Pomocne są z pewnością homilie. Warto się w nie wsłuchiwać w czasie niedzielnej Mszy świętej. Nawet z kiepskiego kazania można coś cennego dla siebie wyciągnąć. Można też słuchać homilii różnych kapłanów na YouTube (polecam np. homilie ks. prof. Roberta Skrzypczaka). Oprócz tego warto zaopatrzyć się w codzienny komentarz do słowa Bożego i uczyć się przebywać z tym Słowem na co dzień. Dużo łatwiej będzie Ci „złapać” niedzielną Ewangelię, gdy wejdziesz w rytm modlitwy Ewangeliami w tygodniu. Wystarczy 10-15 minut rozważania dziennie – szybko zobaczysz efekty. Pomocne komentarze można znaleźć w Internecie: chociażby tutaj, na stronie „Niezbędnika” katolickiego czasopisma „Niedziela”, na YouTube (np. na kanale „Maskacjusz”), w aplikacji „Modlitwa w drodze” czy w formie książkowej (np. „Oremus”).

Jeśli nie zaczniemy pogłębiać modlitwy słowem Bożym, to sytuacja się nie poprawi. Czas, gdy Kościół szedł z rozpędem popularności, już minął. Nasze osobiste problemy też same się nie rozwiążą. Musimy wracać do Źródła, aby zaczerpnąć świeżej wody i nabrać sił oraz nowych inspiracji.

XIV niedziela zwykła (A), 8.07.2023 – komentarz do Ewangelii

 

 

Duchowe SPA
● Rozważa: ks. Marcin Murawski ●

XIV niedziela zwykła, rok A (8.07.2023)
Ewangelia: Mt 11,25-30 

Czas wakacji, urlopu i odpoczynku jest czasem wyczekiwanym przez każdego człowieka. Po całym roku wytężonej pracy, zmagania się z kolejnymi przeciwnościami potrzebujemy chwili zatrzymania i złapania oddechu. Jezus w dzisiejszej Ewangelii daje nam trzy wskazówki, jak przeżyć ten czas.

Po pierwsze, Jezus uczy nas wdzięczności. On sam w pierwszych słowach dzisiejszej Ewangelii wychwala Ojca i dziękuje Mu: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom”. Jest to bardzo istotny element życia duchowego i naszej modlitwy. Mistrzowie duchowości wielokrotnie podkreślali, że dziękczynienie pozwala nam odkryć, że nie wszystko zawdzięczam sobie. Umożliwia odkrycie działania Boga w moim życiu, wyzwala z egoizmu i ukierunkowuje nasze serca na dobro. Święty Ignacy Loyola zachęcał swoich uczniów, aby wieczorny rachunek sumienia zawsze rozpoczynali od wdzięczności, od zobaczenia tego, co dobre – aby w tym uwielbiać i dziękować Ojcu.

Po drugie, Jezus przestrzega nas przed pokusą chęci zrozumienia wszystkiego, co się dzieje. On sam, jako Bóg – Człowiek, ukazuje nam najlepszą drogę do poznawania Boga i Jego planów: drogę pokory. Polega ona na staniu się jak dziecko – proste, otwarte na świat, ale niezepsute przez panujące zło. Potrzebujemy postawy zaufania Bogu – Temu, który najlepiej nas zna, Temu, który panuje nad całym światem. Jeśli czegoś nie rozumiemy – pytajmy Boga, a On będzie nam objawiał swoją wolę.

Po trzecie, Jezus pokazuje gdzie możemy się chronić w momentach zmęczenia, wypalenia: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Jezus mówi: PRZYJDŹ DO MNIE, Ja Ci dam odpoczynek.

Może po prostu uwierzmy w te Słowa Jezusa: i idźmy do Niego. Dziękujmy, prośmy, pytajmy Go, a nade wszystko: bądźmy przy Nim.

XIII Niedziela Zwykła, rok A (2.07.2023) – komentarz do Ewangelii

Pokój wam!

● Rozważa: ks. Krzysztof Lampart ●

XIII Niedziela Zwykła, rok A (2.07.2023)
Ewangelia: Mt 10 37-42

 

Jezus wielokrotnie powtarzał w swoim ziemskim nauczaniu, że przyszedł On na ziemię przynieść ludziom pokój. Ten pokój zwiastowali aniołowie pasterzom z Betlejem. Jezus nazwał błogosławionymi tych, którzy wprowadzają pokój. Bardzo często uspokajał swoich uczniom mówiąc im: „Nie bójcie się”, a po Zmartwychwstaniu pierwsze słowa, które skierował do nich brzmiały: „Pokój wam”. Jednak pokój, który miał na myśli Jezus jest inny niż wyobrażali go sobie Jego uczniowie 2000 lat temu, a także ci współcześni.

Na pierwszy rzut oka w nauczaniu Jezusa występuje sprzeczność. Z jednej strony uczniowie mają trwać w pokoju, nie lękać się o nic, mają ten pokój dawać innym, a z drugiej strony Jezus stwierdza, że nie przyszedł na ziemię, aby przynieść pokój, ale miecz. Czym jest zatem pokój, który daje uczniom Jezus? Mają go ci, którzy są z Nim zjednoczeni i czerpią z Niego życiodajne soki, jak latorośl wszczepiona w krzew winny. W pokoju Chrystusowym trwają ci, którzy swoje serce ofiarowali Jezusowi i z głębi serca razem z Nim wołają do Ojca w niebie: „Bądź wola Twoja”. To są ci, którzy swoją duszę, swoją najbardziej wewnętrzną, najbardziej intymną cząstkę siebie, do której nie ma dostępu nikt z zewnątrz, nawet najbliższe osoby, powierzyli Opatrzności Bożej.

Zatem pokój Chrystusowy to coś znacznie głębszego niż tylko posiadanie pokojowych relacji z najbliższymi, sąsiadami, kolegami z pracy… Pokój, który daje Jezus to coś więcej niż dobre samopoczucie, emocjonalne wyciszenie, poczucie spełnienia nawet szlachetnych pragnień i potrzeb, jak choćby pragnienie posiadania kochających cię osób (co samo w sobie jest dobre i potrzebne). Jeśli coś lub ktoś powoduje, że swoim sercem oddalam się od Jezusa, a ja zgadzam się na to, wtedy według słów Jezusa, nie jestem Jego godzien, nie jestem tak naprawdę Jego uczniem.

Dlatego też Jezus mówi do uczniów słowa szokujące: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”. Jeśli mam wybrać pomiędzy wiernością Chrystusowi a pokojem z drugim człowiekiem, nawet swoim rodzicem lub dzieckiem, powinienem trwać przy Jezusie. Pójście za Nim to jest wzięcie na swoje ramiona krzyża, a więc narażenie się na drwiny i właśnie brak pokoju nawet z najbliższymi. To jest wybranie śmierci tak po ludzku, ponieważ znalazło się życie inne, głębsze, trwalsze, wieczne.

Czy to znaczy, że chrześcijanin na ziemi skazany jest na samotność i wykluczenie? W niektórych sytuacjach tak, ale nie zawsze. Jezus zapowiada, że ktokolwiek przyjmie Jego ucznia, tak naprawdę przyjmie Jego samego. Jeśli wierni Jezusowi pójdziemy do innych głosić Ewangelię, to znajdą się i ci, którzy tak jak my przyjmą do swego serca Chrystusa. Nie musimy się bać, bo to On jest Panem całego świata i to On obdarza prawdziwym pokojem.

Święta

Środa, XXV Tydzień zwykły
Rok A, I
Wspomnienie św. Wincentego ? Paulo, prezb.

Sonda