Dzisiaj jest

piątek,
27 stycznia 2023

(27. dzień roku)

Licznik

Liczba wyświetleń:
22344008

Wyszukiwanie

III Niedziela Zwykła (A), 22.01.2023 – komentarz do Ewangelii

VIEWS: 41

Moc Bożego Słowa

● Rozważa: ks. Piotr Wąsacz ●

III Niedziela Zwykła (A), 22.01.2023,
Ewangelia: Mt 4,12-23●

Każdy z nas na pewno doświadczył kiedyś w swoim życiu, jak wielką moc ma ludzkie słowo. Wypowiadane z miłością i troską często staje się przyczyną wzrostu, rozwoju i radości człowieka. Czasem jedno słowo, jedno zdanie wypowiedziane przez drugiego człowieka diametralnie zmienia czyjeś życie. Podobną moc ma „inne” Słowo – Słowo Boga.

Jezus rozpoczyna od głoszenia.

Fragment Ewangelii według świętego Mateusza, który dzisiaj słyszymy opisuje początek publicznej działalności Jezusa. Autor księgi zwraca naszą uwagę na pewien istotny fakt, którego nie możemy pominąć. Ewangelista pisze, że Jezus począł nauczać (por. Mt 4,17). Mesjasz zaczyna swoją działalność od jednego z najistotniejszych elementów – nauczania czyli głoszenia i objaśniania Dobrej Nowiny. Zaraz potem następuje opis powołania pierwszych uczniów. Gdy rybacy decydują się na pójście za Chrystusem ponownie słyszymy, że Jezus obchodził całą Galileę nauczając w tamtejszych synagogach i głosząc Ewangelię o królestwie (por. Mt 4, 23) Te słowa bardzo dobrze pokazują jak ważne w życiu Jezusa i Apostołów było głoszenie Ewangelii.

Każdy z nas ma głosić Słowo Boga!

Znamienne, że z inicjatywy Papieża Franciszka III Niedziela Zwykła – a więc dzisiejsza niedziela jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Słowa Bożego. Ten dzień ma na celu zwrócenie naszej uwagi na wartość i znaczenie Słowa Bożego w naszym życiu, jak również ma nas zachęcić do naśladowania Jezusa i Jego uczniów w postawie nauczania i głoszenia Ewangelii. Ten dzień jest dla nas także zachętą do tego, by głosić Ewangelię naszym życiem tam gdzie jesteśmy każdego dnia: w szkole, w pracy, w domu, w parafii, w czasie wypoczynku na feriach zimowych. Nie możemy zaniedbywać tego obowiązku. Trzeba nam pamiętać, że to Słowo Boga podobnie jak słowo ludzkie ma moc przemienić życie nasze i innych ludzi.

Czy Słowo jest obecne w moim życiu?

Dzisiejsza Niedziela Słowa Bożego jest doskonałą okazją do tego, by odpowiedzieć sobie na pytanie jakie miejsce w moim życiu zajmuje Ewangelia? Czy poza niedzielną i świąteczną Eucharystią czy wieczerzą wigilijną słucham Bożego Słowa? Kiedy ostatni raz czytałem Biblię? Może warto od dzisiaj trochę więcej czasu w swoim życiu poświęcić na rozważanie Pisma Świętego?

Prośmy o odwagę, byśmy potrafili otworzyć nasze serca na działanie Bożego Słowa, które chce przemieniać nasze życie oraz leczyć wszelkie choroby i wszelkie słabości (por. Mt 4, 23).

II niedziela zwykła, rok A, 15.01.2023 – komentarz do Ewangelii

Nie ma większej miłości
● Rozważa: ks. Jakub Dzierżak ●

II niedziela zwykła, rok A (15.01.2023 r.)
Ewangelia: J 1,29-34 ●

O ile nie mamy raczej kłopotu ze zrozumieniem sensu liturgicznych okresów Adwentu, Bożego Narodzenia czy też Wielkiego Postu i Wielkanocy, o tyle okres zwykły, który rozpoczęliśmy tydzień temu, wydaje się dość niejasny. Tymczasem właśnie teraz odsłania się nam piękno Zbawiciela w szczegółach.

Okres zwykły obejmuje treściowo życie dorosłego Jezusa, który głosi Ewangelię od momentu rozpoczęcia działalności w Galilei, czyni cuda, powołuje uczniów i odsłania tajemnice Boga dla wszystkich – uczonych i nieuczonych. Można też powiedzieć, że okres zwykły to tak jakby tajemnice światła różańca świętego – obejmują czas pomiędzy Jego dzieciństwem a męką, śmiercią i zmartwychwstaniem.

Ewangelia drugiej niedzieli zwykłej w tym roku ukazuje nam Chrystusa jako Baranka Bożego. W taki sposób ogłosił Go swoim słuchaczom Jan Chrzciciel zaraz po chrzcie Jezusa. Co to znaczy, że Jezus jest Barankiem Bożym? Aby lepiej to zrozumieć, pomogą nam I czytanie z tej niedzieli oraz psalm responsoryjny.

W I czytaniu – fragmencie z Księgi proroka Izajasza – czytamy wyjątek z Drugiej Pieśni o Słudze Pańskim, który ma pociągnąć do wiary nie tylko Izraela, ale także inne narody świata. Dziś jako chrześcijanie wiemy doskonale, że tym zapowiadanym przez proroctwo Sługą jest Jezus. Prorok Izajasz umieścił w swojej księdze jeszcze inne pieśni o Słudze Pańskim. Pierwsza z nich opisuje Go jako umiłowanego przez Boga i obdarzonego Duchem Świętym (to właśnie usłyszeli i zobaczyli także świadkowie chrztu Jezusa, którego udzielił Mu Jan Chrzciciel). Czwarta pieśń natomiast jest opisem wielkiego cierpienia, jakiemu zostanie poddany Sługa Pański, aby zbawić ludzi. Tę pieśń czytamy zawsze w Wielki Piątek. Można więc powiedzieć, że Jezus jako Baranek Boży jest Bogiem, który oddaje się dla nas całkowicie i w ten sposób przekonuje nas o Bożej miłości, która nie jest tylko dla Niego samego, ale też i dla nas. Jego miłość do nas jest tak ogromna, że On nawet poddaje się ludzkiej nienawiści i pozwala się przybić do krzyża.

Psalmie 40 widzimy proroctwo zapowiadające Jezusa jako Wybrańca, który chętnie przyjdzie na świat wypełnić wolę Bożą. Posłuszny do końca wypełni wszystko, co zostało zawarte w planie Bożym, łącznie z ofiarowaniem swojego życia, aby zło zostało pokonane. Nie złoży ofiary całopalnej ze zwierzęcia, jak czynili to ówcześni kapłani, ale złoży ofiarę z samego siebie jako Kapłan i Żertwa jednocześnie.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi,
lecz otwarłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę.

Może to dość brutalne obrazy, ale one jednocześnie pokazują ogrom miłości Boga do nas. Często mierzymy miłość poprzez poświęcenie, jakie człowiek jest w stanie ponieść dla kogoś innego. Czy może istnieć większa miłość od tej, gdy Bóg Wszechmogący, Pan wszystkiego, co istnieje, schodzi na ziemię, przybiera postać człowieka, doznaje niemal tych samych potrzeb i braków, co my, a na końcu ponosi męczeństwo, aby nam otworzyć niebo?

Nie ma sensu szukać większej miłości w tym świecie. Jej po prostu nie ma.

Chrześcijanin – Sługa Umiłowany
● Rozważa: ks. Marcin Murawski ●

Niedziela Chrztu Pańskiego, rok A (8 stycznia 2023)
Ewangelia: Mt 3,13–17
I czytanie: Iz 42,1–4.6–7 ●

 

Boże Narodzenie jest najkrótszym spośród okresów roku liturgicznego. Nieco ponaddwutygodniowe świętowanie przyjścia Jezusa na świat wieńczy Niedziela Chrztu Pańskiego. Nasze oczy i serca są skierowane w stronę dwóch wydarzeń chrztu: Jezusa w Jordanie oraz obmycia z wody i Ducha Świętego każdego z nas.

Liturgia Słowa zaprasza nas do lektury fragmentu Księgi proroka Izajasza. Jest to pierwsza spośród czterech „Pieśni o Słudze Jahwe”. Te tajemnicze opisy wprowadzają nas w wielką tęsknotę Izraela: na wybawienie z niewoli grzechu oraz przyjście Mesjasza. Wyłania się z nich postać sprawiedliwego, który ponosząc niezasłużoną karę przez to gładzi grzechy innych. Może wydawać się dziwnym, że takie czytanie pojawia się w Niedzielę Chrztu Pańskiego. Spróbujmy je odczytać w kluczu zapowiedzi wydarzeń, rozgrywających się 600 lat później nad brzegiem Jordanu.

Pierwsze słowa proroctwa ukazują niezwykłą zażyłość między Bogiem a Mesjaszem: „Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął”. Wczytując się w opis Chrztu Jezusa odkryjemy, że w bardzo podobny sposób Chrystus został nazwany przez Ojca: „Oto mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”. Bóg niejako sam potwierdza nadprzyrodzone pochodzenie Jezusa, z którym łączy Go niesamowita, boska więź miłości i zażyłości. Sługa był tym, który jest zawsze bardzo blisko swojego pana. Jezus – Sługa Wybrany, był i jest zawsze blisko swojego Ojca – byli Jednością. Jak w dalszych słowach zapowiada to prorok Izajasz, Chrystus jest napełniony Duchem Świętym. Nad Jordanem odkrywamy więc objawienie się całej Trójcy Świętej.

Czytanie ukazuje też misję Wybranego Sługi: „Ma przynieść narodom Prawo, nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. (…) Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy”. Sługa jest tym, który przynosi słowo Boga, wnosi pokój. Również to wypełniło się w życiu Jezusa, który z niezwykłą łagodnością oraz miłością głosił Królestwo Boże zarówno wobec Żydów (których symbolizuje „trzcina”), jak wobec pogan (opisanych jako „knotek tlejący się”).

Jednak proroctwo Izajaszowe odnosi się nie tylko do Jezusa, ale także do każdego z nas. Wszyscy przez chrzest staliśmy się sługami, dziećmi Bożymi, zjednoczonymi i upodobnionymi do Chrystusa. Warto o tym pamiętać: o każdym z nas Bóg mówi z wielką zażyłością: „Ty jesteś moim ukochanym dzieckiem, w Tobie mam upodobanie”. Bóg do każdego z nas z osobna mówi: „Kocham Cię – chcę być zawsze blisko Ciebie!”. Również każdy z nas został namaszczony Duchem Świętym – który jednoczy nas z Jezusem i upodabnia nas do Niego. Jako ochrzczeni mamy również misję: żyć Ewangelią i dzielić się Nią z wszystkimi ludźmi. W ten sposób najpełniej okażemy się Synami i Córkami Boga.

Bądźmy na co dzień podobni do Chrystusa – „Chrystusowi”. Bądźmy chrześcijanami!

Święta

Piątek, III Tydzień zwykły
Rok A, I
Dzień Powszedni albo wsp. św. Anieli Merici, dziewicy

Sonda